09-10-10

Het afscheid van een man zonder familie.

100_0360[2].jpg

Foto uit het album van het Gardameer.

Het afscheid van een man zonder familie.

Hoe troosteloos, de jaren sinds Tianboa!

Gaarde en erf door doornen overwoekerd.

De meer dan honderd huizen in mijn dorp…

De mensen zijn verstrooid naar oost en west.

Van overlevenden komt geen bericht.

En de gestorvenen zijn stof en slijk.

Na onze nederlaag kwam ik terug

En speurend volgde ik de oude paden.

Na lange tijd vond ik mijn lege buurt,

De zon was mager en de lucht was triest.

Ik had er als gezelschap vos en das:

Ze krijsten woedend, haren overeind.

Wie woonden er nog verder om me heen?

Alleen zo’n twee, drie oude weduwvrouwen.

Een vogel zoekt des nachts zijn eigen tak:

Waarom gegaan? Gebleven tot het einde.

Dit voorjaar droeg ik heel alleen de hak

En ’s avonds bracht ik water naar mijn tuin.

De rakkers hoorden dat ik er weer was

En riepen mij voor oefeningen op.

Al is het ook een tocht in dit district,

Ik heb geen mens in huis om te verlaten.

Gaan we niet ver – ik ben en blijf alleen,

En gaan we ver dan zal ik blijven dolen.

Mijn huis en dorp zijn toch geheel verwoest,

Dus mij zijn ver en na nu om het even.

Wat eeuwig kwelt is dat mijn arme moeder

Na vijf jaar niet fatsoenlijk is begraven.

Mijn moeder heeft van mij geen hulp gehad –

Ons hele leven beiden bitter snikkend.

Wanneer je niemand hebt die afscheid neemt,

Hoe kun je dan nog leven als het volk.

 

Geschreven door Du Fu.

 

 

11:16 Gepost door Martin | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

dag Martin,een heel beklemmend gedicht.Iemand die uit de oorlog komt en niemand meer thuis vindt,alles is verwoest en de mannen gestorven op het slagveld.

Gepost door: magda | 14-10-10

De commentaren zijn gesloten.